MATERIAŁ INTERNAUTY
Aktualizacja:

Staruszek Konar kończy 95 lat

Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Konarskiego w Oświęcimiu obchodzi w tym roku 95. rocznicę powstania. Uroczystości jubileuszowe zaplanowano na 2 października. Prezentujemy historię popularnego Konara.

Końcem XIX wieku, dokładnie w roku 1897 dr Włodzimierz Hanakowski wystąpił z propozycją zorganizowania w Oświęcimiu Towarzystwa Polskiej Szkoły Średniej, którego status został zatwierdzony 3 maja 1909 roku przez CK Namiestnictwo we Lwowie. Prezesem towarzystwa został burmistrz Oświęcimia Roman Mayzel. Towarzystwo skupiało wszystkich, których celem było utworzenie pierwszej szkoły średniej w mieście.

Mimo ogromnego zaangażowania zarówno członków towarzystwa, jak i włodarzy miasta, sprawa powołania szkoły średniej w Oświęcimiu ciągle się odwlekała. Piętrzące się trudności, głównie natury finansowej, nie doprowadziły do zaprzestania starań a dzięki ogromnemu zaangażowaniu ludzi związanych z Towarzystwem Szkoły Średniej w 1915 roku nastąpiło otwarcie pierwszej klasy Gimnazjum. Pierwszym dyrektorem został prof. Feliks Tobiczyk. Po wakacyjnej przerwie w 1915 roku klasa rozpoczęła naukę w wydzierżawionym przez dyrektora budynku przy ulicy Zatorskiej (obecnie Dąbrowskiego 15). Właśnie to wydarzenie jest uważane za początek działalności dzisiejszego liceum i od tej daty liczy się historia szkoły. Rozwój gimnazjum i wzrost poziomu nauki na przestrzeni następnych kilku lat spowodował, że oświęcimska placówka otrzymała uprawnienia szkoły państwowej.

Cud nad Sołą

Pierwsza matura w oświęcimskim gimnazjum odbyła się w roku 1923. Do grona pierwszych 11 absolwentów szkoły należeli: Wanda Bałandówna, Ignacy Chowaniec, Izydor Enoch, Adam Karasiński, Walenty Krzemień, Maksymilian Leigler, Czesław Mayzel, Stefan Plaskura, Władysław Plaskura, Sara Sternberżanka i Kazimierz Zabrzeski.

W czerwcu 1925 roku zmarł pierwszy dyrektor i jeden z założycieli gimnazjum prof. Feliks Tobiczyk. Po jego śmierci obowiązki dyrektora przejął na krótki okres prof. Stanisław Moll, a następnie prof. Jan Rymwidzki z Katowic. Dyrektor Rymwidzki kontynuował dzieło prof. Tobiczyka, dbając o stały rozwój placówki. Nowe pomoce naukowe, nowe wyposażenie pracowni, spowodowały, że nauka w gimnazjum cieszyła się coraz większym zainteresowaniem. To jednak powodowało, że dotychczasowa siedziba okazywała się za mała w stosunku do potrzeb. Schyłek lat 30- tych XX wieku to okres, kiedy coraz pilniejszą sprawą stawała się kwestia nowego budynku dla gimnazjum.

Z inicjatywy ks. Kanonika Jana Skarbka, proboszcza oświęcimskiej parafii, Towarzystwo Szkoły Średniej zwróciło się do gminy Babice o odstąpienie parceli pod budowę nowego budynku szkoły. Na podstawie podjętej uchwały 10 listopada 1929 roku gmina przekazała pod budowę szkoły działkę o powierzchni 2 morgów. W skład Powiatowego Komitetu Budowy Gimnazjum, na czele którego staje ks. kan. mgr Jan Skarbek, weszli m. in.: Roman Mayzel, Maksymilian Blumenstock, Józef Jakubiec, dr Władysław Goldberg, dr Władysław Wnęk, Władysław Ptaszyński, dr Ryszard Wilson, Jan Rymwidzki.

17 sierpnia 1930 roku poświęcono kamień węgielny pod budowę nowego budynku. Dzięki zaangażowaniu i przychylności wielu ludzi, zarówno lokalnych włodarzy jak i zwykłych mieszkańców ziemi oświęcimskiej, mimo finansowych kłopotów, rozpoczęcie roku szkolnego 1932/1933 odbyło się w nowym gmachu, chociaż budowa nie została jeszcze zakończona i dopiero 20 listopada 1932 roku nastąpiło uroczyste poświęcenie nowego budynku Prywatnego Gimnazjum Koedukacyjnego im. ks. Stanisława Konarskiego w Oświęcimiu. „Cud nad Sołą" stał się faktem.

Tragiczne lata 1939-1945

Dodatkowym bardzo ważnym faktem z historii szkoły, jest przyjęcie przez gimnazjum w roku 1926 imienia ks. Stanisława Konarskiego, reformatora i działacza politycznego i kulturalnego epoki Oświecenia.Na miejsce dyrektora Jana Rymwidzkiego, który odszedł do Chrzanowa w czerwcu 1935 roku przyszedł profesor Władysław Kucharski, historyk, autor podręczników szkolnych i dokumentów historycznych. Sprawował swoją funkcję do tragicznych dni września 1939 roku. Przedwojenne lata działalności szkoły związane są z wybitnymi postaciami wśród grona profesorskiego, dzięki którym ranga oświęcimskiego gimnazjum bardzo wzrosła na przestrzeni tych lat. Do ich grona należy zaliczyć m.in: Antoniego Harla, Ignacego Fika, Felicję Kisielińską, Józefa Stanko.

Gdy wybuchła II wojna światowa, także profesorowie i uczniowie Konarskiego zdali egzamin z wartości wyniesionych między innymi ze szkoły, walcząc na wielu frontach wojny, a niektórzy z nich złożyli ofiarę życia. W walce obronnej Polskiego Września giną profesorowie - Stanisław Moll i Józef Gawlik oraz wychowankowie - Kazimierz Bielewicz, Konstanty Krzemień, Jan Gabryś. W trakcie następnych kilku lat wojny śmierć ponieśli profesorowie: Ignacy Fik, Antoni Harla, Tadeusz Wójcik, Zdzisław Łękawa, Wincenty Frączek, Irena Haecker-Weinheberowa, Wiktor Węglarz oraz wychowankowie: Alicja Band, Blanka Band, Ignacy Chowaniec, Tadeusz Czyżewicz, Zofia Engelówna, Adam Jędrzejewski, Bronisław Kubisty, Adam Karasiński, Franciszek Klima, Kazimierz Kulczycki, Zbigniew Ptaszyński, Zofia Rosenberg, Stefan Stuglik, Konrad Szałkiewicz, Maria Twardzik, Tadeusz Tyrna, Edmund Wilkosz, Stefan Zięba.

Sam budynek szkolny w latach 1939-1945 służył jako koszary dla jednostki artylerii przeciwlotniczej i SchutzPolizei. Wycofując się wojska niemieckie poważnie zdewastowały budynek.

Lata powojenne

Koniec wojny otworzył szanse na reaktywację szkoły. Mimo piętrzących się trudności 1 marca 1945 roku Konarski wznawia swoją działalność w zdewastowanym budynku. Dzięki zaangażowaniu dyrektora Stanisława Czernka oraz profesorów i przyjaciół szkoły stan placówki z każdym miesiącem poprawiał się. W roku szkolnym 1945/1946 szkołę upaństwowiono, nosiła odtąd nazwę Państwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. Stanisława Konarskiego w Oświęcimiu. W roku szkolnym 1976/1977 nastąpiła kolejna zmiana nazwy szkoły - po połączeniu LO i Liceum dla Pracujących powstał Zespół Szkół Ogólnokształcących.

Ważnymi wydarzeniami w powojennej historii szkoły były: otwarcie sali gimnastycznej (1977), otwarcie sali historii szkoły (1980), powołanie Towarzystwa Przyjaciół Liceum Ogólnokształcącego im. St. Konarskiego (1989), oddanie nowego skrzydła szkoły (1997).

Nie sposób w kilku słowach wymienić wszystkich osiągnięć absolwentów liceum na przestrzeni 95 lat istnienia szkoły, nie sposób wymienić wszelkiego rodzaju inicjatyw, z którymi występowali profesorowie szkoły, w celu podniesienia poziomu nauczania. A to właśnie dzięki nim Liceum Ogólnokształcące im. Konarskiego jest symbolem jakości oświęcimskiej oświaty. Kolejni dyrektorzy: Franciszek Strzała, Roman Bilik, Józef Cyganik, Kazimierz Graboń, Bogumiła Goryczka, Jolanta Bąk i całe pokolenie powojennych profesorów i absolwentów kontynuują chlubne tradycje szkoły, której historia zapisała się złotymi zgłoskami w dziejach Ziemi Oświęcimskiej.

Warto także dodać przy tej okazji, że dzięki staraniom Towarzystwa Przyjaciół Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Konarskiego w Oświęcimiu i wsparciu absolwentów oraz przyjaciół szkoły udało się odrestaurować znajdująca się na cmentarzu parafialnym Ścianę Pamięci Liceum „Pro Memoria" oraz umieszczoną obok tablicę upamiętniającą wychowanków i nauczycieli, którzy zginęli w czasie II wojny światowej. Obecnie na ścianie Pro Memoria znajduje się dwadzieścia osiem tabliczek upamiętniających ludzi, których biografie i losy na stałe wpisały się w historię szkoły i miasta.

Tekst na podstawie monografii „80 lat Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Konarskiego w Oświęcimiu" oraz „90 lat Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Konarskiego w Oświęcimiu" opracowali Radosław Włoszek i Włodzimierz Liszka, członkowie Towarzystwa Przyjaciół Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Konarskiego w Oświęcimiu. Śródtytuły pochodzą od redakcji Faktów Oświęcim.

Komentarze (0)

Właśnie pojawiły się nowe () komentarze - pokaż
Forum jest aktualizowane w czasie rzeczywistym
Pomoc | Zasady forum
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. TVN nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.